De verantwoordelijkheid te luisteren

Elmer Schoenberger, in "Het Grote Luisteren - Reikhalzen naar muziek" (2005):

De moderne luisteraar is heer en meester van het klinkende universum. Hij is er niet voor de muziek, de muziek is er voor hem. […] Muziek is geen voorrecht maar een recht: het recht op genot. Wee de muziek die weigert zich naar de wensen van de luisteraar te voegen. Die zal ervan lusten want die heeft praatjes. Die is zelfgenoegzaam, moeilijk, elitair - overbodig. Ik vind muziek - échte muziek - een beetje te goed voor dit luisteren. Die verdient beter. Die heeft recht op de toegewijde luisteraar waarvoor zij gedacht is, het open oor dat bereid is zich door de gehoorde klanken in al hun volheid te laten raken. Volheid - dat is schoonheid, vernuft en expressiviteit, maar ook overmoed, dwarsheid en krankzinnigheid. Deze luisteraar, die de denkbeeldige som is van alle luisteraars die vervuld zijn dit ideaal, is op zijn minst een nastrevenswaardige illusie. Mijn wens om samen te vallen met de geïdealiseerde luisteraar zoals elke componist deze in zijn werk steeds opnieuw construeert, voedt mijn verlangen naar wat ik noem: Het Grote Luisteren.

Peter Szendy, in "Listen: A History of Our Ears" (2002/2007):

After the days of its analogical inscription, the digitalization of sound is today preparing the way for a new era of listening. And it is also a new responsibility of listening, which does not react solely to laws internal to the musical composition; it is no longer (no longer exclusively, no longer solely, if it ever was) structurally inscribed in the work or prescribed by it. For the digitalization of sound drastically changes in fact the criteria of listening as the works of music composed them. “Internal” determinations of listening (its conformity, its appropriateness to melodic, harmonic, rhythmic, or tonal categories of works “themselves”) are thus sought out, shifted, moved around. The digitalization of sound and the fact of its being networked gives texts an unprecedented discriminating capacity for musical flux. Operations “external” to the musical (to so-called “pure” music) are now endowed with the ability to create signifying segments in the course of the music’s flow. Digitalizing sound is thus a form of equipment, an unusual instrumentation of (the organ of) listening.